خویشتن، پیکرهای یگانه از خویش و تن است که در مسیر تعامل با خود، دیگران، و جهان، معنای وجودی اش را می یابد؛ هسته ایی است که هم از ژرفای ناخودآگاه تغذیه میشود و هم در آگاهی، نور خودشناسی را میگستراند.
سکوت در اتاق درمان لحظهای است که شنیدن، حضور درمانگر و تحمل نادانی به تجربهای زنده و درمانگرانه تبدیل میشود.
تحلیلی بالینی از شنیدن در اتاق درمان و موانعی که ظرفیت گوشدادن درمانگر را در رابطه درمانی و مواجهه با سکوت و نادانستگی محدود میکنند
اینکه دنیای درونی انسان از چه زمانی آغاز میشود، پرسشیست که پاسخش را نمیتوان تنها در لحظهی تولد جست.
گذشتهای که کودک توان تحملش را نداشته، گذشتهای که هیجانی بیش از ظرفیت او را در خود حمل میکرده و در لحظهی وقوع، هیچ «دیگریِ تنظیمکنندهای» برای نامگذاری، آرامسازی یا معنا دادن به آن حضور نداشته، هرگز وارد حافظهی روایی نمیشود؛ نه از میان میرود، نه به یاد آورده میشود، بلکه در لایههای پنهان روان به شکلی نیمهزنده باقی میماند.
سکوت نگهدارنده یا خاموشیِ تهیکننده.سکوتی که ما را بازمیگرداند، یا خاموشیای که ما را حذف میکند. تفاوت، در جهت و پیامد آن است.
در دل گفتوگوهای درمانی، استعارهها گاه مانند پلی طلایی ظاهر میشوند — . این همان جوهرهایست که در رواندرمانی استعاری نمود مییابد.
نیاز به روایت و فهم تجربههای خود و دیگران، جزو آن خواستههای بنیادینی است که جسم نمیتواند آن را برآورده کند.
روانکاوی در دهههای اخیر شاهد تحولی بنیادین بوده است که از مدلی درونروانی و فردمحور به یک چارچوب ارتباطی و اجتماعی تغییر یافته است. این
این مقاله به بررسی رابطه پیچیده بین همدلی و ناخودآگاه در روانکاوی میپردازد که توسط استفانو بولونینی در اثر برجسته خود، همدلی و ناخودآگاه مطرح
اجبار به تکرار (Repetition Compulsion) یکی از مفاهیم بنیادی در روانکاوی است که ابتدا توسط زیگموند فروید مطرح شد و در نظریههای معاصر مانند روابط
در خویشتن آنلاین، رواندرمانی فضایی برای فهمیدن است، نه قضاوت یا پاسخهای فوری.
اینجا میتوانید در آرامش تأمل کنید و درمانگری را برگزینید که رویکرد و حضورش برای شما درست احساس میشود.
هر گام با توجه، آگاهی و احترام به ریتمِ درونیِ شما برداشته میشود.
کپی رایت 2025 – تمام حقوق متعلق به سایت خویشتن می باشد. طراحی سایت از موستانگ
