سکوت در اتاق درمان لحظه‌ای است که شنیدن، حضور درمانگر و تحمل نادانی به تجربه‌ای زنده و درمانگرانه تبدیل می‌شود.

تحلیلی بالینی از شنیدن در اتاق درمان و موانعی که ظرفیت گوش‌دادن درمانگر را در رابطه درمانی و مواجهه با سکوت و نادانستگی محدود می‌کنند

اینکه دنیای درونی انسان از چه زمانی آغاز می‌شود، پرسشی‌ست که پاسخش را نمی‌توان تنها در لحظه‌ی تولد جست.

گذشته‌ای که کودک توان تحملش را نداشته، گذشته‌ای که هیجانی بیش از ظرفیت او را در خود حمل می‌کرده و در لحظه‌ی وقوع، هیچ «دیگریِ تنظیم‌کننده‌ای» برای نام‌گذاری، آرام‌سازی یا معنا دادن به آن حضور

سکوت نگه‌دارنده یا خاموشیِ تهی‌کننده.سکوتی که ما را بازمی‌گرداند، یا خاموشی‌ای که ما را حذف می‌کند. تفاوت، در جهت و پیامد آن است.

در دل گفت‌وگوهای درمانی، استعاره‌ها گاه مانند پلی طلایی ظاهر می‌شوند — . این همان جوهره‌ای‌ست که در روان‌درمانی استعاری نمود می‌یابد.

نیاز به روایت و فهم تجربه‌های خود و دیگران، جزو آن خواسته‌های بنیادینی است که جسم نمی‌تواند آن را برآورده کند.